دلنوشته ها....

نوشتم درد دلهایم همه گفتند عالی بود ندانستند که درمانی برای زخم کاری بود نوشتم درد دلهایم شعر بر دفتر ندانستند که هر شعرم برایم یادگاری بود نوشتم درد دلهایم همه خوانندند اما حیف ندانستند که سوز من همه از غمگساری بود نوشتم درد دلهایم همه گفتند شاعر شد نداستند که دلتنگی دل بیقراری بود نوشتم درد دلهایم گهی شادو گهی غمگین نداستند که این خنده فقط چهره نگاری بود نوشتم درد دلهایم زدست روزگار بد نداستند که اشک چشم برایم بردباری بود نوشتم درد دلهایم به شبها کنج خلوت لقب سنگ صبورم داد عجب شب زنده داری بو...

همه مرا با خنده های بلند میشناسند . . . بیچاره بالشم با گریه های بی صدا...... ...

دلم که میگیرد گه گاهي که دلم ميگيرد ميگويم: به کجا بايد رفت؟ به که بايد پيوست؟ به که بايد دل بست؟ حس تنهاي درونم گويد:چه سوالي داري!... تو خدا را داري.. و خدا اول و آخر با توست.. xa0 xa0...

من تکرار نمیشوم ولی.... یک روز میرسد... یک ملافه سفید پایان می دهد ....به من ...به شیطنت هایم...به خنده های بلندم..... روزی که همه با دیدن عکسم بغض می کنند و می گویند: دیوانه دلمان برای شوخی هایت تنگ شده.......